Interview Kim Nielsen: ‘Een geweldige kans om weer samen te werken’
Met de terugkeer van Kim Nielsen als projectcoach haalt Badminton Nederland een ervaren en vertrouwd gezicht terug. Nielsen was eerder al succesvol actief binnen de Nederlandse topsportstructuur en brengt nu opnieuw zijn internationale ervaring, visie en passie voor talentontwikkeling mee. In dit interview vertelt hij over zijn motivatie om terug te keren, de veranderingen die hij ziet binnen het Nederlandse badminton en zijn rol in de verdere ontwikkeling van spelers én coaches.
*For English, see below
Introductie & persoonlijk
Welkom terug in Nederland! Wat was je eerste gedachte toen je werd gevraagd om projectcoach te worden?
Het is altijd een eer wanneer iemand aan je denkt, en ik heb in het bijzonder een heel speciale geschiedenis met Nederland. We hebben de afgelopen jaren bij verschillende toernooien al af en toe over deze mogelijkheid gesproken, dus het was geweldig toen de kans zich daadwerkelijk voordeed.
Kun je jezelf kort voorstellen aan badmintonfans die je (nog) niet of niet meer kennen?
Mijn naam is Kim Nielsen en ik was bondscoach in Nederland van 2013 tot na de Olympische Spelen in 2016, waar we dichtbij het bereiken van de halve finale in het vrouwendubbel waren. Ik ben nu 48 jaar oud, heb één dochter en vier bonuskinderen en woon momenteel in Denemarken. Na de Olympische Spelen in Parijs heb ik een korte pauze genomen; daar was ik coach van Carolina Marín en het Franse team.
Welke andere rollen vervul je momenteel binnen het badminton?
De afgelopen zes jaar heb ik, naast mijn werk bij nationale teams, ook een club in Denemarken gecoacht. Die club heeft veel jonge spelers met veel potentie. Dat vind ik ook erg leuk om mee te werken.
Wat typeert jou als coach en wat typeert jou als persoon?
Dat is een lastige vraag en misschien kunnen de mensen om mij heen dat beter beantwoorden. Maar als coach denk ik aan discipline, betrokkenheid, toewijding en begrip voor wat we doen als belangrijke kernwoorden. Daarnaast is de menselijke kant heel belangrijk, omdat je spelers en coaches uit hun comfortzone moet halen. Als persoon is het eigenlijk vergelijkbaar. Ik denk dat ik soms lastig kan zijn om mee samen te leven, omdat ik veel analyseer – en als ik het antwoord niet kan vinden, blijf ik net zo lang zoeken tot ik het wel heb.
Wat geeft jou energie buiten de badmintonhal?
Mijn familie geeft me energie, en vooral mijn dochter kost veel energie, maar ze geeft ook heel veel terug 🙂. Daarnaast krijg ik energie als dingen succesvol zijn, vooral in de hal, en wanneer spelers of coaches ineens ‘het licht zien’. Een goede fietstocht bij mooi weer kan ook geweldig zijn – dat deed ik veel de vorige keer dat ik in Nederland was.
Terugblik: toen en nu
Je was ongeveer tien jaar geleden ook al actief bij Badminton Nederland. Wat is het eerste grote verschil dat je nu al hebt opgemerkt?
We zitten niet meer op Papendal; daar was ik destijds bijna elke dag. De nieuwe faciliteiten in Westervoort zijn echter erg goed.
Wat is er volgens jou in de afgelopen tien jaar veranderd binnen het Nederlandse badminton?
Net als in Denemarken is het lastig om het aantal leden op peil te houden, omdat jongeren tegenwoordig veel meer keuzes hebben. Daarnaast moeten we eerlijk zijn en zeggen dat Nederland op dit moment in Europa wat achterloopt, en dat we daar met z’n allen aan moeten werken.
Wat is er helemaal niet veranderd?
Mag ik daar nog even over nadenken? 😉
Rol en verantwoordelijkheden
Je komt dit jaar zo’n zes keer voor een week naar Nederland. Hoe ziet zo’n ideale week er voor jou uit?
Ik denk dat elke week ongeveer hetzelfde zal zijn. Om 4.45 uur opstaan om mentaal voor te bereiden en te zorgen dat alles goed staat. Om 6.10 uur vertrek en rond 6.20 uur ben ik in Westervoort, waar ik blijf tot ongeveer 17.00–18.00 uur. Ik sta dan zo’n 4 tot 6 uur per dag in de hal. Daarnaast is er tijd voor planning en strategie met de rest van het team en voor het bouwen aan een structuur voor de toekomst. Tussendoor hebben we ook gesprekken met veel betrokken coaches binnen Badminton Nederland. Ik hoop twee avonden per week even Arnhem in te kunnen om daar rustig te dineren. Meestal ben ik rond 19.30–20.00 uur terug in het hotel, kijk ik vooruit naar de volgende dag en lig ik rond 21.00–21.30 uur in bed.
Je rol bestaat niet alleen uit het coachen van spelers, maar ook van coaches. Waarom vind je dat zo belangrijk?
Dat gaat natuurlijk hand in hand. De coach speelt een enorme rol in de ontwikkeling van spelers, maar idealiter leren spelers in de loop van de tijd zoveel dat ze zelf begrijpen wat er nodig is. Uiteindelijk is de beste coach die een speler kan hebben, de speler zelf. De coach blijft dan betrokken, maar meer als sparringpartner.
Waar zie je de balans tussen directe coaching op de baan en het bouwen aan een langetermijnvisie?
De balans zit erin dat spelers leren herkennen waar ze punten verliezen, waar ze punten scoren en hoe tegenstanders tegen hen spelen in wedstrijden. Dan weten zowel coach als speler waar de focus in alle trainingen moet liggen binnen de langetermijnvisie. Na toernooien – niet na allemaal – kijken we de video’s en evalueren we natuurlijk wat goed ging en waar we nog moeten verbeteren.
Wat is je doel voor het komende jaar?
Ik hoop dat we samen met Badminton Nederland, de coaches en de spelers in dezelfde richting kunnen bewegen, zodat we ons hele systeem verder ontwikkelen en in de toekomst weer kunnen concurreren met andere Europese landen.
With the return of Kim Nielsen as project coach, Badminton Nederland is bringing back an experienced and familiar face. Nielsen previously worked successfully within the Dutch elite sports structure and now once again brings his international experience, vision, and passion for talent development. In this interview, he talks about his motivation to return, the changes he sees within Dutch badminton, and his role in the further development of both players and coaches.
Introduction & Personal
Welcome back to the Netherlands! What was your first thought when you were asked to become a project coach?
It is always an honour when someone thinks of you, and I have a very special history with the Netherlands. Over the past few years we occasionally talked about this possibility at various tournaments, so it was great when the opportunity actually came up.
Could you briefly introduce yourself to badminton fans who do not (or no longer) know you?
My name is Kim Nielsen and I was the national coach in the Netherlands from 2013 until after the Olympic Games in 2016, where we came close to reaching the semi-finals in women’s doubles. I am now 48 years old, have one daughter and four bonus children, and currently live in Denmark. After the Olympic Games in Paris, I took a short break; there I was the coach of Carolina Marín and the French team.
What other roles do you currently fulfil within badminton?
Over the past six years, alongside my work with national teams, I have also coached a club in Denmark. This club has many young players with a lot of potential, which I really enjoy working with.
What defines you as a coach and what defines you as a person?
That is a difficult question, and perhaps the people around me could answer it better. But as a coach, I think of discipline, commitment, dedication, and understanding of what we do as important core values. In addition, the human aspect is very important, because you need to take players and coaches out of their comfort zone. As a person, it is quite similar. I think I can sometimes be difficult to live with because I analyse a lot – and if I cannot find the answer, I keep searching until I do.
What gives you energy outside the badminton hall?
My family gives me energy, and especially my daughter takes a lot of energy but also gives a great deal in return 🙂. In addition, I get energy when things are successful, especially in the hall, and when players or coaches suddenly ‘see the light’. A good bike ride in nice weather can also be wonderful – I did that a lot the last time I was in the Netherlands.
Looking Back: Then and Now
You were also active at Badminton Nederland about ten years ago. What is the first major difference you have noticed so far?
We are no longer based at Papendal; back then I was there almost every day. However, the new facilities in Westervoort are very good.
What do you think has changed within Dutch badminton over the past ten years?
Just like in Denmark, it is difficult to maintain membership numbers, as young people nowadays have many more choices. In addition, we have to be honest and say that the Netherlands is currently lagging behind somewhat in Europe, and that this is something we all need to work on together.
What has not changed at all?
May I think about that for a moment? 😉
Role and Responsibilities
You will be coming to the Netherlands about six times this year for one week at a time. What does an ideal week look like for you?
I think each week will be more or less the same. I get up at 4:45 a.m. to prepare mentally and make sure everything is set. I leave at 6:10 and arrive in Westervoort around 6:20, where I stay until approximately 5:00–6:00 p.m. I am in the hall for about 4 to 6 hours a day. In addition, there is time for planning and strategy with the rest of the team and for building a structure for the future. In between, we also have discussions with many involved coaches within Badminton Nederland. I hope to be able to go into Arnhem two evenings a week to have a relaxed dinner there. Usually, I am back at the hotel around 7:30–8:00 p.m., look ahead to the next day, and go to bed around 9:00–9:30 p.m.
Your role does not only involve coaching players, but also coaches. Why do you consider that so important?
That naturally goes hand in hand. The coach plays a huge role in the development of players, but ideally players learn so much over time that they themselves understand what is needed. Ultimately, the best coach a player can have is the player themselves. The coach then remains involved, but more as a sparring partner.
Where do you see the balance between direct on-court coaching and building a long-term vision?
The balance lies in players learning to recognise where they lose points, where they score points, and how opponents play against them in matches. Then both coach and player know where the focus of all training sessions should be within the long-term vision. After tournaments – not after all of them – we of course watching video and evaluate what went well and where we still need to improve.
What is your goal for the coming year?
I hope that together with Badminton Nederland, the coaches, and the players, we can move in the same direction, so that we further develop our entire system and are able to compete again with other European countries in the future.
